ستاره ی صبح

        من گریه نخواهم کرد         من ا شک نخواهم ریخت                                                               من خسته نخواهم شد           ا فسرده نخواهم شد               

فریاد زنم...فریاد:          من عشق نمی خواهم.معشوق نمی خواهم  

می خندم ومی رقصم      فریاد زنم...فریاد:   

این گونه خزانم را.درعشق نهان کردم     

من درد جدا بودن. برگورعیان کردم       افسوس نخواهم خورد. افسانه نمی بافم

برشانه هربادی.کاشانه نمی سازم       من زشت نمی گویم.برچهره معشوقم 

اوخوب ووفادارست من خسته ورنجورم     امروز چنان دیروز 

افسوس نخواهم خورد        من یاد گرفتم عشق     بیگانه نمی داند    

لیکن به دل شادم            سرمشق کنم ا مروز       

دنیای خودم گرم ا ست                         من دوست نمی خواهم

سلام عزیزان دوباره اومدم ....که بنویسم ....که بنویسم عزیزان داشتم دق میکردم........

سلام 
امروز من میخوام راجب دوران کودکی براتون بنویسم
اون موقعه شاید 5 یا 6 سال بیشتر نداشتم رفتم بقالی و هی صدا کردم آقا آقا و هیچ جوابی نشنیدم ...... و یه آدامس ورداشتم و با خوشحالی بدو بدو رفتم خونه و به مامانم گفتم: مامان مامان
مامانم با خنده گفت: چیه دخترم؟
بهش گفتم :آقاهه نبود و من یه آدامس ورداشتم
مامانم چنان عصبانی شد نگو و نپرسید و گفت میری ازش معذرت خواهی میکنی و بهش میگی شما نبودید و من یه آدامس ورداشتم
من هم تند تند رفتم سر کوچه پیش بقالیه که یه پسر جوان بود نفس نفس زنون بهش سلام کردم و گفتم: تو کجا رفته بودی چند دقیقه پیش اومدم صدات کردم نبودی من بدون اجازه یه آدامس ورداشتم و پولش رو بهت ندادم
بقالی از اول تا آخر همش داشت به حرفم میخندید و من همینجوری داشتم حرف میزدم..........
بهم گفت هر وقت اومدی منم نبودم میتونی هر چی دلت خواست ورداری
منم گفتم : که مامانم منو دعوا کنه؟
اینقد خندیدددددددددددد...
دیگه از اون روز تا حالا هر چی بخوام وردارم و مال خودم نباشه اجازه میگیرم.......

راستی از اینکه برای مشکلم راهنماییم کردید کمال تشکر را دارم....... بخصوص وبلاگ غزال (آقا محمد)........

دل من تنگه برای بچگی
واسه اون روزای پاک و سادگی
چرا هیچکس نمی خواد بچه گونه
باز نگاه کنه به عمق زندگی

دوستان خوبم ازتون میخوام که به من کمک کنید و این نوشته رو تا آخر بخونید:

باز هم دلم گرفته.... نمیدونم کدوم راه رو انتخاب کنم..... نمیدونم برم همه چیز رو کامل براش تعریف کنم مشکلم حل میشه یا نه؟..... البته من همه چیز رو راجع به خودم براش تعریف کردم اما منو بر سر دو راهی گذاشته..... نه به من میگه میخوامت و نه میگه نمیخوامت..... هر بار که بهش میگم فقط سکوت میکنه..... ولی یه روز که خسته شده بودم, بهشت زهرا سر خاک پدر بزرگ و مادر بزرگم بودیم که شوخی شوخی گفت: هر وقت هم من مُردم مثل یه دوست و رفیق به من سر میزنی؟...... همیشه از این حرفها خیلی ناراحت میشم..... اینکه منو فقط به چشم یه دوست و رفیق میبینه اعصابمو خورد میکنه...... آخه 4 سالی که باهاش بودم کم نیست...... ولی به روی خودم نمیارم که از حرفاش ناراحت میشم فقط سکوت میکنم و میخندم....... وقتی سوار ماشین شدیم بهش ابراز علاقه کردم و ازش خواستم که تکلیفم رو مشخص کنه...... مدت طولانی ساکت شد و گفت: من موقعیت ندارم, هر وقت موقعیت داشتم خودم بهت میگم!
پرسیدم: موقعیت تو کی جور میشه؟
باز هم سکوت کرد و بعد از چند دقیقه گفت: دو سال دیگه!
هر بار که خواستگار برام میومد و بهش میگفتم طبق معمول ساکت میشد و هیچ حرفی نمیزد...
امروز که درد دلمو دارم براتون مینویسم یه سال از اون دو سالی که قول داده بود گذشته ولی من میخوام کمک و راهنماییم کنید که چیکار کنم؟
البته این رو هم اضافه کنم که خیلی دوستم داره و بخاطر من همه کاری میکنه اما تو این مورد منو سر دو راهی نگه داشته...... ضمنا چندین بار هم جدی باهاش صحبت کردم و برای جواب دادن هم بهش فرصت دادم ولی جوابش هم آره و هم نه بود...... نه کاملا این نه کاملا اون....... شاید تقصیر خودم باشه..... نمیدونم!!!.....
چیکار کنم؟

ترسم که به کوچ رانده باشم
                                  آیی تو و من نمانده باشم
سـر به سـر خـاک من بمالی
                                  نالی ز فراق و سخت نالی

بی تو ای هستی من خسته از این بودن خویشم
                                        خسته از سختی این بودن و آلودن خویشم
کاش مهر تو چنان برف بر این دشت ببارد
                                         با خود از عشق هزاران گل امید بیارد
کاش در سردی شبهای تنم نور تو باشد
                                         شعله ای گرم ز سیمای پری روی تو باشد
کاش لبهای تو را بوسه زنم چون گل میخک
                                         کاش بازوی تو پیچد به تنم چون تن پیچک
کاش گیسوی تو را پنجه زنم شانه به شانه
                                         کاش در کوی تو پرواز کنم خانه به خانه
کاش از عشق تو لبریز شوم چون قدح می
                                          آخر این غربت و دوری گل باران زده تا کی
روزی از راه رسد دست تو در دست بگیرم
                                          با رخت زنده بمانم بی تو صد بار بمیرم

رامین مطلب

ما ز یاران چشم یاری داشتیم
خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم

الان خیلی ناراحت و عصبانی هستم....... آخه آدم وقتی به یکی اعتماد میکنه و اون کس رو قبول داره و بعدش ببینه که طرفش اومده حرف از بی وفایی و خیانت و بی معرفتی و جدایی زده باشه نمیتونه آروم بگیره........... مخصوصا وقتی راه دور باشه............... و باز مخصوصا وقتی هیچ خطایی نکرده باشه............. ای کاش آدم یه کارایی کرده باشه خب ناراحت نمیشه اگه حرفی زده شه ولی وقتی کسی بهش تهمت میزنه خیلی زور داره.............. من اینقدر بهش فکر میکنم و عاشقشم ولی اون دیدش نسبت به من منفیه........ تازه میگه تو به من اعتماد نداری............... تیکه ی وبلاگم رو بهم میندازه با اینکه اینجا فقط دارم از خودش و برای خودش مینویسم................ آخه مردم این انصافه؟؟؟؟ این انصافه که بیاد متلک بندازه و بگه خیلیارو داری باهاشون چت کنی؟؟؟؟............. نمیدونم چرا از وقتی ازش دور شدم هی ایراد میگیره و باهام بد اخلاقی میکنه........... حس میکنم دنبال یه بهونه س که به من گیر بده و حرف از جدایی و بی وفایی بزنه............ راه به راه هم بگه بهت خوش بگذره بهت خوش بگذره!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!................... هر چقدرم حرف بزنم حرفام تموم نمیشه........ روز و شب، شب و روز به یادشم و اسمش رو میارم ولی................................
دو روز نت نداشتم چی در مورد من فکر کرد.................. حالا اگه قبلا از من اشتباهی دیده بود حق داشت ولی........................

دلم گرفته ای دوست
هوای گریه با من...........